Kiedy mówi się o alienacji rodzicielskiej, najczęściej uwaga skupia się na jednym aspekcie – utracie lub osłabieniu więzi dziecka z rodzicem odrzucanym. To naturalne, ponieważ ta krzywda, jest najbardziej widoczna.

Jednak alienacja rodzicielska, wbrew pozorom nie niszczy wyłącznie więzi dziecka z rodzicem odrzucanym.

Relacja pozornie bliska

Równie głęboko – choć często mniej widocznie – deformuje relację dziecka z rodzicem alienującym. Na zewnątrz ta relacja bywa co prawda postrzegana jako „bardzo silna”: dziecko sprawia wrażenie całkowicie związanego z jednym rodzicem, lojalnego, zależnego, jakby „nie widziało świata poza nim”.

Więź zamieniona w uwikłanie

W rzeczywistości jednak nie jest to więź bezpieczna. To raczej uwikłanie, splątanie emocjonalne, w którym dziecko musi dostosować się do potrzeb dorosłego, rezygnując z własnych.

Rodzic alienujący często:

• nie słucha realnych potrzeb dziecka,
• nie respektuje jego granic,
• wymusza lojalność,
• odbiera dziecku prawo do relacji z drugim rodzicem.

Dziecko płaci za to wysoką cenę – traci autonomię i uczy się, że miłość oznacza podporządkowanie. Bardzo często, gdy dziecko dorasta, uniezależnia się i zaczyna rozumieć mechanizmy alienacji, pojawia się poczucie oszukania, żalu i złości. Wtedy relacja z rodzicem alienującym również zaczyna się rozpadać. Dziecko oddala się od osoby, która – choć deklarowała miłość – nie chroniła jego dobra, lecz realizowała własne potrzeby kosztem dziecka.

Alienacja rodzicielska nie buduje więzi. Buduje zależność, która z czasem pęka. Bo prawdziwa relacja opiera się na szacunku, granicach i wolności bycia w kontakcie z obojgiem rodziców.