Rozstanie rzadko dotyczy tylko jednej sprawy. To nie jest wyłącznie koniec relacji. To często cały pakiet emocji, rozczarowań i poczucia niesprawiedliwości, które ciągną się za ludźmi latami. To początek procesu, który obejmuje wiele warstw, bo przecież – ktoś czuje się oszukany emocjonalnie – ktoś ma poczucie straty finansowej – ktoś oddał siebie rodzinie, rezygnując z rozwoju zawodowego – ktoś czuje, że jego wysiłek nie został doceniony. Do tego dochodzą oceny: przeszłych relacji, nowych partnerów, sposobu budowania więzi z rodziną. I nagle okazuje się, że różnice dotyczą już wszystkiego — wartości, pieniędzy, stylu życia, wychowania i jeśli kwestie te nie zostaną należycie uporządkowane, mają szansę ciągnąć się latami.

Prawdziwy problem zaczyna się wtedy, gdy tego wszystkiego nie oddzielamy od jednej kluczowej rzeczy: SPOKOJU DZIECKA.

Bo choć wielu rodziców mówi: „oddzielamy nasze sprawy od dziecka” — w praktyce emocje biorą górę i przejmują kontrolę nad komunikacją, decyzjami i interpretacją rzeczywistości.

Gdy codzienność staje się dowodem

Kiedy sprawa trafia do sądu, konflikt często eskaluje i zaczynają mieć znaczenie rzeczy, które wcześniej były neutralne.

Zaczyna się walka na dowody: – kto się spóźnił do szkoły – kto nie dopilnował pracy domowej – kto dał dziecku pizzę zamiast obiadu – kto wysłał dziecko w „nieodpowiednim” ubraniu.

Rzeczy, które kiedyś były zwyczajne i akceptowalne, nagle stają się „dowodem” przeciwko drugiemu rodzicowi. A co dziennie sytuacje, którego niegdyś nazywane były życiem, są kolejnym argumentem do pisma. I z sytuacji, którą można było rozwiązać spokojnie, powstaje… sprawa życia.

Zamiast współpracy – pojawia się dokumentowanie.
Zamiast rozmowy – pojawia się analiza winy.
Zamiast rodzicielstwa – pojawia się budowanie narracji procesowej.

Największy koszt konfliktu

Zanim rodzic zaangażuje się w konflikt, bądź co gorsza włączy w to dziecko, powinien zadać sobie pytanie: „kto płaci największy koszt? – odpowiedź jest prosta – płaci go dziecko. Bo im większy konflikt między rodzicami, tym większe napięcie, niepewność i chaos w jego świecie. A rodzice — zamiast współpracować — coraz bardziej koncentrują się na udowadnianiu sobie winy. I w pewnym momencie… już nawet nie wiadomo, o co właściwie jest ten konflikt.