Utrudnianie dziecku kontaktu z drugim rodzicem często bywa interpretowane jako przejaw większej troski, jednak nie jest to ani dowód „większej miłości”, ani silniejszej więzi. Znacznie częściej jest to lęk, złość i nierozwiązana krzywda po rozstaniu.

Kiedy dziecko staje się częścią konfliktu

Kiedy matka (lub ojciec) ogranicza relację dziecka z drugim rodzicem, bardzo łatwo wchodzi w mechanizm emocjonalnego uwikłania. Granica między jego potrzebami, a emocjami rodziców zaczyna się zacierać.

Dziecko przestaje być osobą z własnymi potrzebami, a zaczyna pełnić rolę: – powiernika, – sprzymierzeńca, – „nagrody” lub „kary” dla byłego partnera.

To nie jest więź. To zależność. Zakładnik emocjonalny nie czuje się bezpiecznie. Czuje odpowiedzialność za emocje dorosłego. Uczy się, że miłość oznacza lojalność przeciwko komuś, a bliskość wymaga wyboru jednej strony.

Prawdziwa wartościowa więź:

• daje dziecku wolność kochania obojga rodziców
• nie obciąża go konfliktem dorosłych
• nie buduje bliskości na wykluczeniu

Długofalowo wikłane w konflikt dziecko: ma trudności z budowaniem autonomii, doświadcza konfliktów lojalnościowych, w dorosłości może mylić kontrolę z miłością.

Bliskość nie powstaje z izolowania. Bezpieczeństwo nie rodzi się z kontroli. Relacja oparta na strachu przed utratą dziecka nie jest stabilna.

Dzieci dorastają. A dorosłe dzieci zaczynają zadawać pytania. Prawdziwa siła rodzica to zdolność oddzielenia własnej historii od prawa dziecka do relacji z drugim rodzicem i na pewno nie polega na kontroli dostępu drugiego rodzica do dziecka, na ograniczaniu drugiego rodzica, ani na przebudowywaniu relacji.