Od lat w sądach rodzinnych pokutuje przekonanie, że wysoki konflikt rodziców wyklucza pieczę współdzieloną. W takim ujęciu często pojawia się alternatywa: ograniczenia kontaktów jednego z rodziców z dzieckiem, co na pierwszy rzut oka wydawać się może rozwiązaniem „porządkującym sytuację.”
Jeśli jednak zatrzymamy się na chwilę i spojrzymy głębiej, nasunie nam się podstawowe pytanie: „w jaki sposób mniejsza ilość kontaktów jednego rodzica z dzieckiem ma rozwiązać konflikt między dorosłymi?”
Konflikt rodziców nie wynika z kalendarza kontaktów i nie znika od ograniczenia relacji dziecka z rodzicem i od tego, że jedno z rodziców widuje dziecko rzadziej. Nie rozwiązuje się także sam przez formalne zmniejszenie obecności jednego z rodziców w życiu dziecka.
Konflikt jest elementem relacji rodziców, bo dotyczy ich historii, emocji, wzajemnych urazów, sposobu komunikacji i często również braku umiejętności po rozstaniu.
Dlatego sama zmiana modelu opieki, nie prowadzi do rozwiązania konfliktu między rodzicami.
W praktyce, bardzo często ograniczanie kontaktów jednemu rodzicowi daje efekt odwrotny od zamierzonego i może prowadzić do: większego poczucia krzywdy, większej walki o każdy dzień, większego napięcie, większej ilości spraw w sądzie.
Dziecko w takiej sytuacji wcale nie jest odciążane przez rodziców, tylko staje się jeszcze wyraźniejszą osią konfliktu niż wcześniej. Nie dlatego, że chce, ani nie dlatego, że jest sprawcą konfliktu, ale dlatego, że pozostaje jedynym „łącznikiem” między skonfliktowanymi rodzicami, co w efekcie nie zmniejsza napięcia, tylko go utrwala.
Konfliktu między rodzicami nie rozwiązuje się poprzez ograniczanie dziecku rodzica. Konflikt rozwiązuje się poprzez pracę własną rodziców, mediacje, terapię, edukację rodzicielską i stawianie jasnych granic konfliktowi dorosłych, co wymaga wysiłku, często także zmiany perspektywy i bardzo dużej pracy emocjonalnej.
Bo dziecko nie jest narzędziem do regulowania konfliktu – nie jest jego przyczyną, ani rozwiązaniem. Dziecko ma prawo do obojga rodziców – nawet jeśli oni nie mają już prawa do siebie.
Kiedy mówi się o alienacji rodzicielskiej, najczęściej uwaga skupia się na jednym aspekcie – utracie lub osłabieniu więzi dziecka z rodzicem odrzucanym. To naturalne, ponieważ
Utrudnianie dziecku kontaktu z drugim rodzicem często bywa interpretowane jako przejaw większej troski, jednak nie jest to ani dowód „większej miłości”, ani silniejszej więzi. Znacznie
Rodzice zarówno po rozstaniu, a czasem nawet będąc jeszcze razem, potrafią pewnymi zachowaniami zniszczyć dziecku najważniejsze kilkanaście lat życia, bowiem w tym czasie kształtują się
Rozstanie rzadko dotyczy tylko jednej sprawy. To nie jest wyłącznie koniec relacji. To często cały pakiet emocji, rozczarowań i poczucia niesprawiedliwości, które ciągną się za