Rodzice po rozstaniu często mówią: „Muszę chronić moje dziecko przed drugim rodzicem”. I najczęściej nie kryje się za tym zła wola, robią to z miłości, działając w najlepszym interesie dziecka.

Problem polega jednak na tym, że ta „ochrona” wprowadza w życie dziecka napięcie, konflikt lojalnościowy i takie małe wewnętrzne piekło.

Trudne pytanie, które warto sobie zadać

Zanim powiesz, że chcesz chronić swoje dziecko przed drugim rodzicem, zadaj sobie pytanie:

„Czy ja naprawdę chronię dziecko przed czymś niebezpiecznym, czy przed czymś, co tolerowałem/tolerowałam, kiedy byliśmy razem?

„Ochrona” ta bardzo często nie chroni dziecka przed realnym zagrożeniem, a przed odmiennością drugiego rodzica, który prawdopodobnie także chce chronić dziecko przed innością tego pierwszego.

Bo przed czym najczęściej rodzice „chronią” dzieci? przed tym, że drugi rodzic jest spóźnialski – że ma bałagan w domu – że daje dziecku więcej słodyczy – że pozwala dłużej oglądać bajki lub później iść spać – że jest mniej zorganizowany, mniej konsekwentny – że żyje inaczej niż ja.

Nie oznacza to oczywiście, że należy ignorować sytuacje zagrażające dziecku. Jeśli występuje przemoc, zaniedbanie, uzależnienia czy zachowania stwarzające realne zagrożenia, reakcja rodzica jest konieczna.

Tylko że bardzo często odnosi się to jednak do odmienności, a z tym wszystkim dziecko żyło już wcześniej. I wtedy to nie było „zagrożenie”, tylko po prostu drugi dorosły człowiek – z innym charakterem, innym stylem życia, innym sposobem bycia rodzicem.

Może więc nie chodzi o to, żeby chronić dziecko przed drugim rodzicem. Może chodzi o to, żeby nauczyć dziecko żyć w świecie, w którym ludzie się różnią. Bo dziecko to ODRĘBNY człowiek – obserwuje świat, obserwuje ludzi, obserwuje wartości. I dzięki temu, że widzi różne postawy, różne zachowania, różne sposoby życia – uczy się i kiedyś samo wybierze, co jest jego.

Zadaniem rodzica nie jest bowiem stworzyć dwa identyczne domy. Zadaniem rodzica jest pokazać dziecku wartości. Jeżeli uważasz, że Twój system wartości jest dobry – żyj według niego, pokazuj go dziecku, ucz go swoim przykładem. Ale nie neguj systemu wartości drugiego rodzica tylko dlatego, że jest inny.

Dziecko naprawdę nie potrzebuje dwóch takich samych rodziców. Dziecko potrzebuje dwóch rodziców, przy których może być spokojne i nie musi wybierać między nimi.